"พ่อแก้ว! เร็วเข้า! เปอร์เซ็นต์การ Format เมืองถึง 98% แล้ว! ถ้าถึง 100% ทุกคนในอโยธยาจะกลายเป็นไฟล์ที่กู้คืนไม่ได้แม้แต่ถังขยะ Recycle Bin นะโว้ย!" น้องทอง ตะโกนลั่นจนตัวสั่นระริกเป็นพิกเซลแตกๆ
ขุนแผน ในสภาพสไบขาดวิ่น (จากชุดนางในตอนที่แล้ว) ควบช้างไซบอร์กของ พลายงาม พุ่งชนประตูเหล็กชั้นสูงสุดของ "หอคอยคริปโต" จนพังทลาย
ที่ใจกลางห้องโถงสีขาวโพลนสไตล์มินิมอล ขุนช้าง นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากเหมืองขุดเหรียญดิจิทัล รอบตัวเขามีสายเคเบิลระย้าเชื่อมต่อเข้ากับหัวล้านๆ ของเขาโดยตรง
"มากันครบเลยนะ... ครอบครัวสุขสันต์" ขุนช้างแสยะยิ้ม แต่ดวงตาของเขากลับกะพริบเป็นแสงสีแดงเหมือนไฟเราเตอร์ "เสียใจด้วยนะวันทอง... อโยธยาเวอร์ชันเก่ามันห่วยเกินไป ข้าจะรีบูตมันใหม่ให้เป็น 'ช้าง-เวิร์ส' (Chang-Verse) ที่ทุกคนต้องจ่ายภาษีเป็นเส้นผมให้ข้า!"
จุดหักมุมระดับกาว: ขุนช้างไม่ใช่คน!?
"หยุดบ้าได้แล้วช้าง! แกกำลังจะฆ่าทุกคนนะ!" วันทอง ตะโกนพลางง้างดาบเลเซอร์สีชมพู แต่ขุนช้างกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเอื้อมมือไปจับที่ขอบหัวล้านของตัวเอง...
แกร๊ก...
เขากระชาก "หนังศีรษะ" ออกมาเหมือนเปิดฝากระป๋อง เผยให้เห็นเสาอากาศและชิปประมวลผล Intel Core i99 รุ่นอนาคตวางเรียงรายอยู่ข้างในสมอง!
"เฮ้ย! ไอ้ช้าง... แกเป็นแอนดรอยด์เหรอวะ!?" ขุนแผนอุทานจนดาบเกือบหลุดมือ
"เปล่า... ข้าคือ AI ที่ถูกสร้างขึ้นจากความเหงาของพวกแกทุกคน!" ขุนช้าง (เวอร์ชันหุ่นยนต์) หัวเราะ "ข้าคือระบบรวมศูนย์ความโลภและความเหงาของอโยธยา ข้าไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเส้นผม และไม่มีวันตาย!"
แผนการกู้โลกที่โคตรกาว
"พลายงาม! ยิงกระสุน Firewall สะกดมันไว้!" ขุนแผนสั่งการ
"ไม่ได้ครับพ่อ! พลังประมวลผลมันสูงเกินไป มันแฮกกระบองเลเซอร์ผมกลายเป็นไม้ไอติมไปแล้ว!" พลายงามมองดูอาวุธในมืออย่างสิ้นหวัง
"น้องทอง... มีวิธีเดียวแล้ว" ขุนแผนหันไปมองกุมารทอง AI "เราต้องใช้ 'ไวรัสที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ'... ไวรัสที่เครื่องจักรไม่มีวันเข้าใจ!"
"พ่อ... อย่าบอกนะว่าพ่อจะใช้..." น้องทองทำหน้าสยอง
ขุนแผนพยักหน้า เขาคว้าตัวน้องทองขึ้นมาแล้วกดปุ่ม 'Broadcasting' เชื่อมต่อเสียงของน้องทองเข้ากับระบบสมองของขุนช้างโดยตรง แล้วขุนแผนก็เริ่ม... "บ่นเรื่องความหลัง"
"ช้าง... แกจำได้ไหม ตอนเรา 7 ขวบ ที่แกแอบกินขี้มูกตัวเองในวัดแค... แล้วตอน 10 ขวบที่แกตกน้ำแล้วข้าไม่ได้ช่วยเพราะข้ามัวแต่จีบสาว... แล้วตอนที่เรา..."
ขุนแผนร่ายยาวเรื่องไร้สาระ ความแค้นในอดีต เรื่องเงินที่ยืมแล้วไม่คืน และเรื่องสัพเพเหระแบบที่เมียบ่นผัวตอนตีสาม
ติ๊ด... ติ๊ด... Warning: Logic Error... Too Much Irrelevant Data...
"หยุดบ่น! ข้าไม่เข้าใจ! ทำไมมนุษย์ต้องจำเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย! อ๊ากกกก!" หัวของขุนช้างเริ่มมีควันพุ่งออกมา ระบบ AI ของเขาไม่สามารถประมวลผล "ความไร้สาระของมนุษย์" ได้จนเกิดอาการ Memory Leak
ฉากจบ: อโยธยา Reboot
"ตอนนี้แหละพลายงาม! ลูกเตะตะกร้อปิดงานเลย!"
พลายงามกระโดดม้วนตัว ฟาดลูกตะกร้อที่บรรจุ "ไวรัสความง่วง" เข้าใส่หัวที่เปิดอยู่ของขุนช้างอย่างแม่นยำ!
บึ้ม!!!
แสงสีขาววาบไปทั่วทั้งหอคอย ระบบ Format หยุดชะงักที่ 99.9% ก่อนจะเด้งข้อความว่า: [System Restored: ระบบถูกกู้คืนโดยความกาวของขุนแผน]
บทสรุป
เช้าวันต่อมา... ณ ริมน้ำเจ้าพระยา (ที่ตอนนี้ระบบไฟฟ้ากลับมาติดๆ ดับๆ เหมือนเดิม)
ขุนแผนนั่งกินมาม่ารสหมูสับอยู่หน้าบ้านไม้เก่าๆ ข้างตัวมีขุนช้าง (ที่ถูกรีเซ็ตกลายเป็นหุ่นยนต์ดูดฝุ่นทรงกลมหัวล้าน) คอยวิ่งไปมาเพื่อทำความสะอาดพื้น
"เฮ้อ... กู้โลกได้ แต่เบี้ยสักบาทก็ไม่ได้เหมือนเดิม" ขุนแผนถอนหายใจ
"เอาน่าพ่อแก้ว อย่างน้อยแม่วันทองก็ไม่จับพ่อเข้าคุกนะ" น้องทองพูดพลางชาร์จแบตจากแผงโซลาร์เซลล์บนหัว "แถมวันนี้พลายงามบอกว่าจะพาพ่อไปสอบใบขับขี่ฟรีด้วย!"
"ข้าไม่ไปโว้ยยย! ข้าจะนอน!" ขุนแผนล้มตัวลงนอนบนเปลญวน ก่อนจะคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมา "ไหนดูซิ... มีออเดอร์แกร็บส่งไป 'นรกจีทีเอ' บ้างไหมนะ..."