ความตึงเครียดภายในสำนักงานทนายความพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง แสงไฟจากโต๊ะทำงานของภาคินสว่างวาบตลอดทั้งคืน บนกระดานไวท์บอร์ดสีขาวถูกเต็มไปด้วยเส้นโยง แผนผัง และสมมติฐานที่เขาพยายามรวบรวมจากสองคดีที่ผ่านมา—คดีอุบัติเหตุทางรถยนต์ของมีน และคดีลิฟต์มรณะของวิศวกร
แม้ทั้งสองคดีจะดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยในมุมมองของตำรวจ แต่ในสายตาของภาคิน มี "ลายมือ" บางอย่างที่ซ่อนอยู่ร่วมกัน: ความแม่นยำของเวลา ตัวแปรสภาพแวดล้อม และการปล่อยให้ธรรมชาติหรือกลไกทำงานต่อเองโดยที่ฆาตกรไม่ต้องเปื้อนเลือด
"นายกำลังหมกมุ่นเกินไปนะ ภาคิน..." หมวดศรุตเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยกาแฟสองแก้ว วางลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผู้กำกับการเริ่มกดดันฉันเรื่องแฟ้มคดีวิศวกรแล้ว เขาบอกว่าหลักฐานทั้งหมดชี้ว่าเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน ถ้าเรายังดันทุรังรื้อคดีโดยไม่มีหลักฐานมัดตัวชัดเจน เราจะโดนเล่นงานทั้งคู่"
"มันไม่ใช่ความบังเอิญ ศรุต นายก็รู้" ภาคินเงยหน้าขึ้น ดวงตาอิดโรยแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "คนร้ายไม่ได้ทิ้งรอยนิ้วมือ ไม่ได้ทิ้งคราบดีเอ็นเอ เพราะเขาไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุตั้งแต่แรก... เขาเขียนกฎเกณฑ์ให้ระบบมันพังทลายด้วยตัวมันเอง"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังถกเถียงกัน โทรศัพท์มือถือของศรุตก็สั่นสะท้อนขึ้นมาอีกครั้ง เสียงปลายสายจากร้อยเวรรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก:
"หมวดครับ! เกิดเหตุอีกแล้วครับ! คราวนี้เป็นนักธุรกิจใหญ่ หัวใจวายเฉียบพลันเสียชีวิตคาห้องทำงานส่วนตัวในตึกสูง... แต่ที่แปลกคือ ระบบปรับอากาศในห้องนั้นถูกตั้งอุณหภูมิให้ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็งกะทันหันกลางดึก ประกอบกับผู้ตายมีโรคประจำตัวเรื่องความดันอยู่แล้ว แพทย์ระบุว่าร่างกายช็อกจากการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลันครับ!"
ภาคินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เขากับศรุตมองหน้ากันทันทีโดยไม่ต้องพูดอะไร
นี่คือคดีที่สาม... รูปแบบเดิมไม่ผิดเพี้ยน: การใช้สภาพแวดล้อมและกลไกอัตโนมัติเป็นเครื่องมือสังหาร
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมือง
ภายในอพาร์ตเมนต์หรูที่เงียบสงบ กรณ์ กำลังนั่งเอนหลังพิงโซฟาในมือถือแท็บเล็ต หน้าจอแสดงผลข้อมูลจำลองสถานการณ์ (Simulation) ของคดีล่าสุดที่เพิ่งเกิดขึ้น เส้นกราฟแสดงการตอบสนองของระบบควบคุมอุณหภูมิและอัตราการเต้นของหัวใจเหยื่อพุ่งขึ้นและดิ่งลงอย่างแม่นยำราวกับกราฟหุ้น
กรณ์จิบไวน์แดงในมือช้าๆ เขายอมรับว่า ภาคิน อึดถึดและฉลาดกว่าที่เขาประเมินไว้ในตอนแรก การที่ภาคินเริ่มมองเห็นรูปแบบของ "ความบังเอิญที่ถูกออกแบบ" ทำให้เกมนี้สนุกขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
แต่มันก็มีข้อจำกัด...
กรณ์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกวาดมองข้อความแจ้งเตือนที่เจาะระบบเข้ามาได้—ภาคินกำลังรวบรวมข้อมูลทั้งหมดและเตรียมเดินทางไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุคดีที่สามด้วยตัวเองในคืนนี้
มุมปากของกรณ์ยกย่องรอยยิ้มเย็นเยียบ เขาไม่ได้หวาดกลัว กลับกัน เขากำลังตระเตรียม "เวทีต้อนรับ" รูปแบบใหม่ สำหรับทนายความผู้พยายามท้าทายความน่าจะเป็น
เกมกระดานนี้ไม่ได้เป็นเพียงการไขปริศนาอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังจะกลายเป็น "การเผชิญหน้ากันครั้งแรก" ระหว่างผู้ล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงา กับทนายความผู้เดินตามหาความจริงทีละก้าวอย่างไม่ลดละ!