เสียงฝนสาดซัดลงบนถนนคอนกรีตยามเที่ยงคืน ไฟท้ายสีแดงของรถราพร่ามัวในสายหมอก "ไนท์" ในวัย 25 ปี หนุ่มไรเดอร์ผู้มีน้ำหนักตัวพุ่งทะยานแตะ 120 กิโลกรัม กำลังบิดมอเตอร์ไซค์คู่ใจฝ่าสายฝนสุดชีวิตเพื่อส่งชานมไข่มุกและหมูกระทะให้ทันเวลา หน้าจอมือถือสั่นรัวเพราะเสียงลูกค้าบ่นว่ามาช้า
“โถเว้ย! ฝนก็ตก ทางก็มืด รถก็ติด แถมยังมีโปรโมชั่นส่งฟรีอีก ปวดหลังโว้ย!” ไนท์สบถในใจ มือซ้ายบังคับแฮนด์ มือขวาบิดคันเร่งสุดแรง
และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
เอี๊ยดดดดดด—ตูมบ์!
แสงไฟสีขาวสว่างจ้าแยงตา รถบรรทุก 10 ล้อเบรกแตกพุ่งสวนเลนมาด้วยความเร็วแสง ร่างของไนท์ลอยเคว้งกลางอากาศราวกับซาลาเปายักษ์ที่ถูกสลัดออกจากเข่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งแอปพลิเคชันส่งอาหารที่ดังขึ้นครั้งสุดท้าย... ติ๊ง! ส่งออร์เดอร์สำเร็จ
กึก... กัก...
สัมผัสแรกที่ไนท์รู้สึกคือความนุ่มนวลของเตียงนอน ไม่ใช่กลิ่นยางมะตอยและกลิ่นควันไอเสีย เขากะพริบตาตื่นขึ้นมาพบกับเพดานไม้แกะสลักลวดลายโบราณ หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงแดดอ่อนๆ และกลิ่นอายธรรมชาติของป่าเขา
“อ้าว... โรงพยาบาลเอกชนไหนวะเนี่ย หรูหราจัง หรือกูรอดตายวะ?”
ไนท์พยายามจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่เขากลับพบความผิดปกติบางอย่าง... ทำไมแขนมันเบาหวิว? ทำไมพุงกลมๆ ขนาด 120 โลที่เคยเบียดพวงมาลัยมอเตอร์ไซค์ถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย?
เขารีบพุ่งตัวไปส่องกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่มุมห้อง...
ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้ไนท์ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน
หนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาราวกับพระเอกอนิเมะ แนวผมสีทอง รับกับใบหน้าคมคาย ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาไร้ที่ติ และรูปร่างสูงโปร่งซิกแพคจางๆ ที่สมส่วนอย่างไร้ที่ติ!
“เฮ้ยยย! นี่กูศัลยกรรมฟรีตอนตายเหรอเนี่ย?! หรือว่า... กูมาเกิดใหม่ตามสูตรนิยายต่างโลกที่เคยอ่านวะฮะฮ่าฮ่า!”
รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนใบหน้าของอดีตไรเดอร์ แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที เมื่อจู่ๆ สมองของเขาก็มีกระแสข้อมูลแปลกประหลาดไหลทะลักเข้ามา พร้อมกับพลังงานมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในช่องท้องและวิญญาณของเขา
มันไม่ใช่เวทย์ไฟ ไม่ใช่เวทย์น้ำแข็ง... แต่มันคือ "แรงโน้มถ่วงระดับความหนาแน่นสูงสุด (Singularity)"
กึ้ง!
เพียงแค่ไนท์เผลอคิดเรื่องเครียด พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ยุบตัวลงเป็นหลุมลึกทันทีด้วยแรงดึงดูดที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน โต๊ะไม้ข้างเตียงถูกดูดสไลด์เข้ามาหาตัวเขาเหมือนมีแม่เหล็กยักษ์ดูดไว้
“อูยยย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แรงโน้มถ่วงห้องนี้มันรวนรึไงวะ!?” ไนท์โวยวายด้วยความตกใจ แต่ในขณะเดียวกัน วิญญาณโอตาคุที่ดูอนิเมะมานับพันเรื่องก็เริ่มทำงาน...
สมองส่วนกลางของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว:
ชาติก่อนเป็นไรเดอร์ผู้ยากลำบาก -> ตายเพราะ 10 ล้อ -> มาเกิดใหม่ในร่างหนุ่มหล่อ -> มีพลังทำลายล้างสูงลิ่ว...
"นี่มัน... พลังของตัวละครลับสายดาร์กผู้ถูกผนึกไว้นี่หว่า!" ดวงตาของไนท์เป็นประกายปิ๊งด้วยความ "เบียว" ที่ถูกปลุกเร้า เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว สะบัดมือทำท่าทางเท่ๆ เลียนแบบจอมมารในอนิเมะที่เคยดู แล้วพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง:
"หึ... เจ้าพวกมนุษย์โลก... ในที่สุดผนึกพันธนาการแห่งมิติที่สี่ก็คลายตัวลงแล้วสินะ... จงสั่นกลัวต่อ 'ขอบฟ้าเหตุการณ์' ซะเถอะ!"
โครม!!
ในขณะที่ไนท์กำลังยืนโพสท่ากอดอกหลับตาข้างหนึ่งอยู่หน้ากระจก ประตูไม้ห้องพักในโรงเตี๊ยมก็ถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาอย่างรุนแรง!
โจรป่าหนวดเคราเฟิ้มสามคนพร้อมอาวุธครบมือพังเข้ามา พร้อมกับหัวหน้าโจรที่หัวเราะลั่น "เฮ้ย เจ้าหนูหน้าหล่อ! ได้ข่าวว่าเมื่อคืนแกเพิ่งมาพักที่นี่ ส่งเงินและข้าวของมีค่ามาซะดีๆ ไม่งั้นหัวของแกได้หลุดจากบ่าแน่!"
ไนท์สะดุ้งโหย่งจากภวังค์ความเบียว หันขวับไปมองหน้าโจรป่าสามคนที่กำลังแยกเขี้ยวใส่
ในอดีตตอนเป็นไรเดอร์ ถ้าเจอโจรปล้น ไนท์คงยกมือยอมแพ้แล้วส่งกล่องข้าวให้ทันที แต่ตอนนี้... เขาคือหนุ่มหล่อผู้ครอบครองพลังหลุมดำ และที่สำคัญที่สุด... "กูขี้เกียจหาเงินเว้ย! พวกแกกล้าดียังไงมาขัดขวางชีวิตสโลว์ไลฟ์ของกูฟะ!"
หัวหน้าโจรเห็นไนท์เงียบไป จึงคิดว่าอีกฝ่ายกลัวจนตัวสั่น มันเงียบดาบเล่มโตพุ่งเข้ามาหมายจะฟันฉับเดียวให้จบเรื่อง
“ตายซะเถอะไอ้หนู!”
ในวินาทีนั้นเอง ไนท์เผลออินกับบทบาท "ราชันย์แห่งความมืด" โดยอัตโนมัติ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ ชี้ไปที่หัวหน้าโจร พร้อมกับปล่อยอורהพลังงานหลุมดำรอบตัวทำงานเต็มพิกัด แล้วเอ่ยปากพูดประโยคที่คิดว่าเท่ที่สุดในชีวิต:
"ฟ า ร์ ม ไซส์ แห่ง ความ ว่า ง เ ป ล่า... จงสลายกลายเป็นธุลีไปซะ... [ขอบฟ้าเหตุการณ์: Event Horizon]!!"
บรึ้มมมม!
เวทมนตร์หรือดาบของโจรป่าไม่มีวันได้แตะตัวไนท์ เพราะในรัศมี 2 เมตรจากตัวเขา แรงโน้มถ่วงได้บิดเบี้ยวหักเหแสงและดูดกลืนทุกสิ่ง ดาบเหล็กของหัวหน้าโจรถูกแรงดึงดูดมหาศาลบดขยี้จนงอพับ และด้วยแรงโน้มถ่วงต่างระดับ (Tidal Force) ที่กระทำต่อวัตถุ ร่างของโจรป่าที่วิ่งเข้ามาใกล้เกินไป...
สวบ! ยืดยืดดดด—แคร๊ก!
ร่างอันกำยำของโจรป่าถูกแรงดึงดูดดึงยืดออกด้านหน้าและบีบเข้าด้านข้างในเสี้ยววินาที จนกลายเป็นเส้นบะหมี่หรือสปาเก็ตตี้เนื้อสดขยับได้สามเส้น ร่วงลงไปกองกับพื้นห้องพร้อมกับส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความมึนงงและหวาดกลัวสุดขีด
ส่วนลูกน้องอีกสองคนเห็นหัวหน้ากลายเป็นบะหมี่ลวกในพริบตาโดยที่ไนท์ยังไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลยนอกจากยืนโพสท่าเท่ๆ พวกมันก็ตาเหลือก ล้มฟุบลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น ปัสสาวะราดราดกางเกงด้วยความช็อก
ไนท์ลดมือลง มองผลงานตรงหน้าด้วยความอึ้งปนทึ่ง...
“เฮ้ย... เจ๋งเป้ง! นี่มันวิชาลับสปาเก็ตตี้มิติที่สี่ชัดๆ!” ไนท์ยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วกวาดสายตามองห้องพักที่พังยับเยิน
"เฮ้อ... เพิ่งเกิดใหม่วันแรก ห้องก็พังซะแล้ว แบบนี้จะนอนต่อยังไงวะเนี่ย? ช่างเถอะ... ออกไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่า!"
หนุ่มหล่อสายเบียวผู้มีพลังทำลายล้างระดับดาราศาสตร์ ก้าวข้ามร่างสปาเก็ตตี้ของโจรป่าเดินออกนอกห้องไปอย่างลอยชาย โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำเมื่อครู่ได้สร้าง "ตำนานเทพเจ้าแห่งความมืด" สะเทือนไปทั่วทั้งอาณาจักรแล้ว!