แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบลงบนเรือนผม สีทองสว่างไสว ของ ไนท์ ที่กำลังเดินทอดน่องอย่างสบายใจอารมณ์อยู่กลางเมืองหลวงแห่งอาณาจักรฟานทาเซีย
ด้วยใบหน้าคมคาย ผิวพรรณผุดผ่อง และเส้นผมสีทองที่สะท้อนแสงจนดูราวกับมี "จานสะสมมวล (Accretion Disk)" หรือวงแหวนพลาสม่ารอบตัว ไนท์ในชุดแจ็กเก็ตหนังไบเกอร์สุดเท่จึงกลายเป็นจุดสนใจของชาวเมืองทุกซอกทุกมุม สาวๆ ต่างเหลียวหลังมองจนคอแทบเคล็ด บางคนถึงกับเอามือกุมหัวใจด้วยความหลงใหล
“หึ... สายตาพวกนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง การเกิดมาเป็นผู้กุมชะตากรรมแห่งความมืดนี่มันเหนื่อยใจชะมัด...” ไนท์คิดในใจพลอยยืดอกเดินแอ่นอกท่าทางมั่นใจเกินร้อย ทั้งที่ในหัวสมองกำลังคิดเรื่องเดียว... “เมื่อไหร่ร้านหมูกระทะหรือชาบูในโลกนี้จะเปิดวะเน็ต? หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว!”
ในขณะที่ไนท์กำลังเดินหาของกินอยู่นั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเขาก็จู่ๆ ก็ยุบตัวลงเล็กน้อยด้วยแรงโน้มถ่วงติดตัว...
ครืนนน...
กระถางต้นไม้หน้าตึกแถวริมทางถูกแรงดึงดูดของไนท์ดึงสไลด์เข้ามาหมุนวนรอบตัวเขาเหมือนดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ เส้นผมสีทองสยายพริ้วไหวตามแรงกระแสแม่เหล็กไฟฟ้าอ่อนๆ จนดูทรงพลังราวกับเทพเจ้าหลุดมาจากมิติอื่น
ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าเบื้องบนก็เกิดประกายไฟเวทมนตร์สีแดงพุ่งแหวกอากาศลงมาเสียงดังสนั่น!
เปรี้ยงงงง!
กลุ่มควันจางลง ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทย์สีแดงเพลิง ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่บึ้งตึง เธอกำลังถือไม้เท้าคทายาวประดับคริสตัล ชี้หน้าไนท์ด้วยความโกรธเกรี้ยว
"แกนี่เองสินะ... เจ้าตัวอันตรายที่ทำให้พวกโจรป่าหน้าหอคอยกลายเป็น 'สปาเก็ตตี้' เมื่อเช้านี้!"
เสียงแหลมใสแต่ทรงอำนาจตะโกนก้อง เธอคือ "เซเลีย" นักเวทย์อัจฉริยะระดับสูงประจำกิลด์นักผจญภัย ผู้ได้รับมอบหมายให้มาตรวจสอบ "ความผิดปกติของสนามพลังปริศนา" ที่เกิดขึ้นในเมือง
ไนท์กะพริบตาปริบๆ มองเด็กสาวตรงหน้า ชุดนักเวทย์แฟนตาซีจัดเต็ม ท่าทางเอาเรื่อง... นี่มันนางเอก (หรือตัวซวย) ตามสูตรอนิเมะต่างโลกชัดๆ!
แทนที่จะตกใจ ไนท์กลับรู้สึกว่าวิญญาณโอตาคุของเขาพุ่งพล่าน เขาหรี่ตาลงข้างหนึ่ง ยกมุมปากยิ้มเยาะแบบร้ายกาจ เอามิควัดรอยหยักที่ขมับ แล้วเอ่ยประโยคที่คิดว่าเท่ที่สุดในสามโลกออกไป:
"หึ... เจ้าหญิงแห่งเปลวเพลิงเอ๋ย... คิดว่าเปลวไฟกระจิ๋วหลิวแค่นั้น จะต้านทานแรงดึงดูดระดับ 'เอกภพสลาย' ของข้าได้งั้นรึ? ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง..."
เซเลียหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหสุดขีด "หนอยยย! บังอาจนัก! กล้าดียังไงมาดูถูกเวทย์เพลิงอัคคีสวรรค์ของฉัน! รับนี่ไปซะ! อัคคีพิโรธ—โบรุส!"
เธอร่ายเวทย์พริบตา ลูกบอลเพลิงขนาดมหเท่าบ้านพุ่งตรงเข้าใส่ไนท์ด้วยความเร็วสูง!
ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ลูกไฟเข้าใกล้รัศมี 2 เมตรของไนท์ กฎฟิสิกส์ดาราศาสตร์ก็ทำงานอัตโนมัติ... [Event Horizon (ขอบฟ้าเหตุการณ์)]
แสงและพลังงานความร้อนจากลูกไฟถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลหักเหและดูดกลืนอย่างไร้ความปราณี ลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่ที่ควรจะระเบิด กลับโค้งงอเป็นเส้นแสงสีส้มหมุนวนรอบตัวไนท์ราวกับดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋ว ก่อนจะถูกบดขยี้และสลายหายไปในอากาศโดยที่แตะชายเสื้อของเขาไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว!
วิ้งค์... ฟุบ!
เซเลียตาค้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก "อะ... เป็นไปได้ยังไง?! เปลวเพลิงระดับสูงของฉันถูก... ถูกกลืนกินไปหมดเลยเหรอ?!"
ไม่เพียงแค่นั้น แรงโน้มถ่วงต่างระดับ (Tidal Force) เริ่มแผ่ขยายออกไปเล็กน้อยเพื่อเตือนภัย ผลลัพธ์คือ... ชุดคลุมนักเวทย์และโบว์ผูกผมสีแดงของเซเลียถูกแรงดึงดูดดึงยืดออกด้านหน้า จนเธอมีสภาพเหมือนตัวละครในการ์ตูนตาหวานที่หน้าตาเหวอและตัวยืดเป็นเส้นบะหมี่ลวก!
“อึ๋ยยยยย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ตัวฉัน... ตัวฉันมันยืดดดดดดด!” เซเลียกรี๊ดลั่นด้วยความตกใจกลัวจนน้ำตาเล็ด
ไนท์ถอนหายใจยาวเหยียด เอามือล้วงกระเป๋าแจ็กเก็ตหนัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความน่ากลัว (ในมุมมองคนอื่น):
"พลังของเธอมันก็แค่เศษฝุ่นผงในห้วงอวกาศ... อย่ามาขวางทางตอนที่ข้ากำลังจะไปหาของกินเลย แม่สาวน้อย ถ้าไม่อยากกลายเป็นบะหมี่แห้งถาวร... ก็ไสหัวไปซะ!"
พูดจบ ไนท์ก็เดินสวนร่างที่กำลังยืดๆ งอๆ ของเซเลียไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอยืนช็อกตาตั้งอยู่กลางถนน ท่ามกลางสายตาของชาวเมืองที่พากันคุกเข่ากราบไกราวกับเขาเป็น "เทพเจ้าแห่งดาราจักรผู้ทรงโปรด"
“ฮึ... วันนี้จะได้กินหมูกระทะร้านไหนดีนะ...” ไนท์บ่นพึมพำขณะเดินเลี้ยวโค้งมุมถนน โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้เขากลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งที่กิลด์นักผจญภัยต้อง "จับตาดูอย่างระมัดระวังที่สุดในประวัติศาสตร์" ไปซะแล้ว!