สนามรบแนวหน้าเวลานี้กลายเป็นสุสานไร้เสียง... กองทัพมนุษย์ถูกต้อนจนมุม กำแพงสุดท้ายพังทลายลง
กอร์กอน มือขวาแห่งจอมมาร ในร่างเกราะทมิฬมหึมา ย่างสามขุมเข้ามาหาเต็นท์บัญชาการด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดาบยักษ์ในมืออาบไปด้วยเลือดสดๆ มันมองไปยังเต็นท์ที่ ลุงมั่น (ขอทานผู้กล้า) นั่งตัวสั่นงกๆ อยู่ด้านใน พลางหัวเราะลั่น
"หมดเวลาเล่นสนุกแล้วไอ้ผู้กล้าปลอมๆ! จงตายซะพร้อมกับความสิ้นหวังของพวกมนุษย์!" กอร์กอนเงื้อดาบขึ้นสุดแขน เตรียมจะผ่าครึ่งเต็นท์และบดขยี้ทุกอย่างให้ราบคาบ
ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง... ดวงตาของ เร็น (นักประดิษฐ์ผู้มาจากต่างโลก) ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ และความหวาดกลัวจากทหารและผู้คนนับแสนที่แผ่ซ่านไปทั่วสนามรบ พุ่งทะลักเข้าสู่สมองของเร็นผ่านระบบสเตตัสที่เขาสร้างขึ้น!
* [System Alert: Detected massive influx of negative emotional data (Fear & Despair).]
* [Warning: System overriding safety protocols. Converting collective human terror into absolute energy source...]
นี่คือเหตุผลที่แท้จริง... ระบบสเตตัสของเร็นถูกออกแบบให้ดูดซับ "ข้อมูลและความคิด" ของผู้คน และในยามที่ความกลัวถึงขีดสุด ข้อมูลเหล่านั้นจะแปรสภาพเป็นพลังงานมืดมหาศาลที่ไร้ขีดจำกัด! ความกลัวของมนุษย์นับแสนได้หลอมรวมกัน กลายเป็นเชื้อเพลิงให้เร็นหลุดพ้นจากความเป็นมนุษย์
"อ๊าาาาาาาาาห์—!"
เร็นกรีดร้องลั่น ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้แววตา เส้นเลือดปูดโปน รัศมีพลังงานทำลายล้างระดับ "เอกภพพินาศ" ระเบิดออกมาจากร่างจนพื้นดินรอบตัวยุบตัวเป็นหลุมยักษ์ เขากลายเป็น "ปีศาจแห่งความมืดผู้ให้กำเนิดจากความกลัว" ไปเสียแล้ว!
และในเสี้ยววินาทีนั้น เร็นสะบัดมือเบาๆ...
"World Stop... [หยุดเวลา]!"
กึก!
ทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลหยุดชะงักลงทันที เมฆที่กำลังลอย หยดเลือดที่กำลังพะเยิบกลางอากาศ ลมที่กำลังพัด และแม้กระทั่งความคิดของกอร์กอน ทุกอย่างถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงเวลาที่ตายสนิท ไม่มีเสียง ไม่มีแสงเคลื่อนไหว ยกเว้นเพียงเร็นในร่างปีศาจและกอร์กอนที่ติดอยู่ในสนามเวลาที่หยุดนิ่ง
⚔️ การปะทะเดือดนอกเหนือกาลเวลา (สไตล์ โกโจ ปะทะ สุคุนะ)
ในมิติที่เวลาถูกหยุดนิ่ง เร็นพุ่งเข้าหากอร์กอนด้วยความเร็วเหนือแสง การต่อสู้สุดบ้าคลั่งระเบิดขึ้นราวกับเทพเจ้าสององค์ห้ำหั่นกัน!
* เร็น ปลดปล่อยสกิลขั้นสุดยอด "Infinity Void Core" สร้างอาณาเขตแรงโน้มถ่วงและระเบิดพลังงานมืดอัดแน่นเป็นลูกบอลขนาดจิ๋ว โยนใส่กอร์กอนแบบไม่ยั้งมือ
* กอร์กอน แม้จะขยับตัวไม่ได้ตามปกติ แต่ด้วยสัญชาตญาณนักรบปีศาจระดับสูง แรงกดดันมหาศาลทำให้มันฝืนขัดขืนห้วงเวลาได้เล็กน้อย มันแผดเผาพลังชีวิตและวิญญาณทั้งหมด ปลดปล่อย "Abyssal Slash [ดาบผ่ามิติสุญญากาศ]" ฟันสวนกลับคลื่นพลังงานของเร็นจนมิติฉีกขาดเป็นทางยาว!
เปรี้ยงงงงงงง! ตู้มมมมมมมมมมม!
แรงกระแทกจากการปะทะกันของทั้งคู่ในห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง ส่งผลให้รอยแยกของมิติแตกกระจายเหมือนกระจก เงาสะท้อนของโลกคู่ขนานปรากฏขึ้นและแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เร็นเคลื่อนย้ายพริบตา (Teleportation) ปรากฏตัวเบื้องหน้ากอร์กอน รัวหมัดเคลือบพลังงานความมืดใส่ร่างเกราะทมิฬจนยุบยับเยิน กอร์กอนคำรามลั่นในลำคอที่แข็งค้าง มันใช้ดาบยักษ์แทงสวนทะลุไหล่ของเร็น แต่เร็นกลับไม่สะท้าน เขายิ้มแย้มอย่างบิดเบี้ยวด้วยจิตวิญญาณที่ถูกความกลัวครอบงำ ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดอัดเข้าที่กลางอกของกอร์กอนจนทะลุ!
"แกมัน... ตัวอะไรกันแน่..." กอร์กอนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงขีดสุด ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างของมันจะแตกสลาย เร็นใช้แรงเหวี่ยงเฮือกสุดท้ายซัดร่างของกอร์กอนให้กระเด็นทะลุมิติพุ่งตรงไปยังเต็นท์บัญชาการแนวหลัง... ตรงตักของลุงมั่นพอดิบพอดี!
ทันทีที่ร่างของกอร์กอนถูกซัดมาหยุดอยู่ตรงหน้าลุงมั่น...
เร็นที่ดีดนิ้วเบาๆ คลายเวทย์หยุดเวลา
ทุกลมหายใจกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง!
ตึก... ตึก...
เวลาเดินต่ออย่างกะทันหัน เสียงลมหายใจและเสียงสนามรบกลับมาดังขึ้น พร้อมๆ กับร่างของกอร์กอน มือขวาแห่งจอมมาร ผู้เกรียงไกร ที่อยู่ในสภาพแหลกเหลวพรุน ท่อนบนขาดวิ่น และ... สลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลมตรงหน้าลุงมั่นในพริบตาเดียว!
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสนามรบ ทหารปีศาจทั้งหมดอ้าปากค้างด้วยความช็อกตาตั้ง มือขวาผู้แข็งแกร่งที่สุดตายลงในพริบตาโดยที่ไม่มีใครทันมองเห็นกระบวนท่าด้วยซ้ำ!
และเมื่อพวกเขากวาดสายตามองไปยังจุดเกิดเหตุ...
พวกเขากลับเห็น ลุงมั่น (ขอทาน) กำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นงกๆ อยู่บนเก้าอี้ทองคำ โดยมีเศษละอองแสงสีดำของกอร์กอนลอยวนอยู่รอบตัวเขาเหมือนออร่าแห่งความตาย!
ทหารมนุษย์และแม่ทัพที่เห็นภาพนั้น ต่างพากันทรุดตัวลงคุกเข่าโขกหัวกับพื้นด้วยความเลื่อมใสสูงสุดจนตัวสั่นเทา:
"ทะ... ท่านผู้กล้าปฐพี! ท่านใช้เคล็ดวิชาอะไรกัน?! แค่นั่งนิ่งๆ กระดิกนิ้วครั้งเดียวก็บดขยี้มือขวาของจอมมารจนกลายเป็นผุยผงไปแล้วเหรอเนี่ยยยย!"
เสียงกึกก้องของทหารนับแสนตะโกนสรรเสริญดังกึกก้องไปทั่วทุ่งโลหิต ลุงมั่นที่นั่งตาค้างสมองเบลอ: “ฮะ? กูทำอะไรลงไปวะ? กูแค่นั่งกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้วนะเฮ้ยยย! ทำไมไอ้ยักษ์นั่นมันมาตายต่อหน้ากูล่ะวะเนี่ยยย!” (ลุงมั่นพะงาบๆ พูดไม่ออกจนทุกคนคิดว่าเขาช่างเยือกเย็นและถ่อมตัวยิ่งนัก)
ในขณะที่ทุกคนกำลังกราบไหว้สรรเสริญลุงมั่น...
ณ เงาไม้ทึบห่างไกลออกไปจากสนามรบ เร็น ในร่างปีศาจที่ชุ่มไปด้วยเลือดและออร่าความมืด ยืนหอบหายใจรุนแรง สติสัมปชัญญะของเขาถูกความกลัวและพลังงานมืดกัดกินจนจิตใจแตกสลาย
เร็นก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทา พึมพำด้วยเสียงแหบพร่า:
"นี่ฉัน... กลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย... พลังบ้าอะไรกัน..."
เขารู้ดีว่าหากสติหลุดไปมากกว่านี้ เขาจะกลายเป็นภัยพิบัติที่อันตรายยิ่งกว่าจอมมารเสียอีก ด้วยความหวาดกลัวต่อพลังของตัวเอง เร็นจึงกัดฟันกรอด รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเปิดรอยแยกมิติ แล้วก้าวเดินเข้าสู่ความมืดมิดอย่างไร้จุดหมาย... หายตัวไปจากโลกใบนี้อย่างปริศนา ทิ้งไว้เพียงตำนานของปีศาจผู้ไร้ตัวตน!
มหาสงครามที่ควรจะนองเลือด กลับจบลงด้วยความเข้าใจผิดครั้งประวัติศาสตร์ ส่วนหนุ่มหล่อสายเบียวของเรา (ไนท์) ตอนนี้กำลังตื่นนอนบิดขี้เกียจอยู่ที่โรงแรมหรู พร้อมกับบ่นอุบอิบว่า... “เอ๊ะ ทำไมข้างนอกมันเสียงดังเอะอะจังวะ คนจะนอน!”