สนามแนวหน้าของอาณาจักรมนุษย์ ณ ทุ่งราบกว้างใหญ่ที่เคยเขียวขจี บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนรกบนดิน ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีเลือดและเมฆหมอกทมิฬ เสียงคำรามของอสูรกายและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่วสารทิศ
กองทัพปีศาจภายใต้การนำของ กอร์กอน มือขวาแห่งจอมมาร ได้เคลื่อนพลเข้าประจัญบานแล้ว!
ความโหดร้ายของสงครามครั้งนี้เกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ กองพลอสูรเงา ออร์คคลั่งหุ้มเกราะเหล็กกล้า และมังกรทมิฬพ่นไฟ พากันโถมเข้าใส่แนวป้องกันของมนุษย์ราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ เวทย์มนตร์ป้องกันเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดถูกทำลายลงในพริบตาด้วยลูกแก้วทำลายล้างของพวกปีศาจ อัศวินแนวหน้าหลายร้อยคนถูกฉีกกระชากร่างแหลกเหลวเป็นจุล เลือดสีแดงฉานไหลนองท่วมพื้นดิน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ
นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อแย่งชิงดินแดน... แต่มันคือ "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" ที่กองทัพปีศาจตั้งใจจะลบมนุษยชาติให้หายไปจากแผนกเพื่อแก้แค้นให้ "นางฟ้าตกสวรรค์"
ในแนวหลังของกองทัพมนุษย์ ณ ค่ายบัญชาการหลัก เร็น นักประดิษฐ์ผู้มาจากต่างโลก กำลังเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันโหดร้ายของสงครามแฟนตาซี
"บ้าเอ๊ย! ปืนกลเวทมนตร์และบาเรียไอน้ำที่ฉันสร้างขึ้น... ทนแรงกดดันของพวกปีศาจระดับสูงไม่ได้เลยเหรอเนี่ย?!" เร็นสบถลั่น เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว มือสั่นเทาขณะกำลังซ่อมแซมกลไกอาวุธเวทย์ในเต็นท์บัญชาการ
แม้ว่าเขาจะมีระบบสเตตัสและคลังความรู้จากโลกยุคใหม่ แต่การต้องมาสู้รบกับกองทัพปีศาจที่มีจำนวนหลักแสนและมีพลังเหนือธรรมชาติโดยแท้จริง ทำให้เร็นตระหนักได้ว่า โลกนี้ไม่ใช่เกมออนไลน์ที่มีปุ่มรีเซ็ต หากแนวป้องกันแตกพ่าย ทุกคนรวมถึงตัวเขาจะต้องตายอย่างไร้ความปราณีอย่างแน่นอน!
ภายนอกเต็นท์ เสียงระเบิดตูมตามดังสะเทือนเลื่อนลั่น กอร์กอน แม่ทัพปีศาจร่างยักษ์ในชุดเกราะทมิฬ ยืนตระหง่านอยู่กลางสนามรบ มันกวัดแกว่งดาบยักษ์เพียงครั้งเดียวก็กวาดกองพลอัศวินมนุษย์ปลิวหายไปเป็นแถบ พร้อมกับส่งเสียงคำรามก้อง:
"จงกราบราบคาบลงซะ! มนุษย์ผู้ต่ำต้อยทั้งหลาย! วันนี้พวกเจ้าจะต้องชดใช้ด้วยเลือดและชีวิต สำหรับความอัปยศที่บังAอาจสังหารสหายของเรา!"
ตัดภาพมาที่ ลุงมั่น (ผู้กล้าปลอมๆ หรือมหาเทพขอทาน) ที่นั่งสั่นงกๆ อยู่บนเก้าอี้บัญชาการทองคำภายในเต็นท์ลึกสุดยอด
รอบตัวเขามีแม่ทัพและเสนาบดีของอาณาจักรยืนคุกเข่าพนมมือด้วยความเลื่อมใสศรัทธา ดวงตาของพวกเขาส่องประกายความหวังเต็มเปี่ยม
"ท่านผู้กล้าผู้ไร้พ่าย... กองทัพปีศาจกำลังบุกเข้ามาประชิดแนวหลังแล้วครับ! พวกเราควรถอยทัพหรือรอให้ท่านแสดงอภินิหารปราบพวกมันด้วยกระบวนท่าเดียวเหมือนคราวก่อนดีครับ?!"
ลุงมั่นที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า น้ำตาร่วงพรูด้วยความกลัวสุดขีด:
(ฮือออ... อภินิหารอะไรล่ะวะ ไอ้หินเรืองแสงนั่นมีคนเอามาวางไว้บนตักกูเฉยๆ กูเป็นแค่ขอทานนะเว้ย! ถ้ากูออกไปสู้กับไอ้ยักษ์เกราะดำข้างนอกนั้น กูคงโดนมันฟันขาดเป็นสองท่อนในเสี้ยววินาทีแน่ๆ!)
แต่ด้วยความที่ลุงมั่นอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเพราะความกลัวจับใจ เหล่าทหารและแม่ทัพกลับมองว่า...
"โอ้... ดูความเยือกเย็นและสายตาที่มองทะลุผ่านความตายของท่านสิ! ช่างเป็นความสุขุมที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ ต่อกองทัพปีศาจ!" เสนาบดีคนหนึ่งกล่าวด้วยความซาบซึ้งจนน้ำตาซึม
ลุงมั่น: “... (กูไม่ได้สุขุม กูแค่อยากจะฉี่ราดกางเกงแล้วโว้ย!)”
ในขณะที่แนวหน้ากำลังนองเลือด กองทัพมนุษย์กำลังจะพังพินาศ และความหวังเดียวของมวลมนุษยชาติคือขอทานที่กำลังสั่นกลัว...
ที่โรงแรมหรูหราอีกฟากหนึ่งของทวีป ไนท์ หนุ่มหล่อผมสีทองกำลังนอนหลับตาพริ้มกรนเสียงดังสนั่น จนเตียงนอนลอยเคว้งคว้างด้วยแรงโน้มถ่วงหลุมดำอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!
มหาสงครามล้างโลกที่โหดร้ายและนองเลือดที่สุดกำลังดำเนินไปถึงจุดแตกหัก... แล้วฝั่งมนุษย์จะรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ได้อย่างไรในเมื่อความจริงมีเพียงขอทานขี้กลัวกับนักประดิษฐ์ที่กำลังหัวหมุน?