แสงแดดยามบ่ายสะท้อนผิวน้ำทะเลระยิบระยับ กำแพงหินสีขาวขนาดมหึมาและป้ายสลักตัวอักษรเวทมนตร์คำว่า "เมืองท่าการค้าเอลDora" ปรากฏขึ้นตรงหน้า ไนท์ และ เซเลีย ที่เดินเท้าทางไกลมาจนถึงจุดหมาย
เซเลียในสภาพเหงื่อท่วมตัว หน้าตาอิดโรย แบกหม้อชาบูและถุงสัมภาระพะรุงพะรัง เธอกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง พลางชี้ไปที่ประตูเมืองเบื้องหน้า
"นะ... ไนท์! นายบอกว่าจะเลี้ยงชาบูเผือกทอดพิเศษไม่ใช่เหรอ?! แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนแบกของทั้งหมดนี่เดินเข้าเมืองเองด้วยเนี่ย?!" เซเลียโวยวายเสียงหลง ขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
ไนท์ ในชุดแจ็กเก็ตหนังสุดเท่และเรือนผมสีทองสว่างไสวที่ยังคงเซ็ตทรงเป๊ะราวกับหลุดมาจากปกนิตยสาร ยืนกอดอกเอาหลังพิงป้ายบอกทางอย่างสบายใจเฉิบ เขาส่งยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้งตามสไตล์คนเบียว:
"หึ... การฝึกฝนความอดทนของร่างกายและจิตวิญญาณใต้แสงตะวัน คือบททดสอบของจอมเวทย์แห่งความมืดผู้โดดเดี่ยว... มองในแง่ดีสิแม่สาวน้อย การแบกสัมภาระพวกนี้จะทำให้กล้ามเนื้อแขนของเธอแข็งแกร่งขึ้น จนสามารถต้านทานแรงดึงดูดระดับไมโครซิงกูลาริตีได้เลยนะ!"
"ใครอยากจะต้านทานแรงดึงดูดของนายฟะ! ไอ้คนเห็นแก่ตัว!" เซเลียแทบจะเอาหม้อชาบูฟาดหัวพระเอกสายเบียวคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอก็ทำได้แค่บ่นในใจเพราะกลัวพลัง "สปาเก็ตตี้" อันเลื่องลือ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนเถียงกันอยู่หน้าประตูเมือง เหล่าทหารยามและพ่อค้าแม่ขายที่เดินผ่านไปมาต่างก็หันขวับมามองไนท์เป็นตาเดียว ด้วยออร่าสนามพลังอ่อนๆ (Accretion Disk) รอบตัวที่ทำให้ฝุ่นละอองรอบกายโค้งงอเป็นวงแหวนพลาสม่าจิ๋ว ชาวเมืองต่างพากันซุบซิบและคุกเข่าคำนับด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็น "ขุนนางชั้นสูงจากแดนไกล"
ไนท์ปรายตามองรอบๆ พลางคิดในใจอย่างพึงพอใจ... หึๆ บรรยากาศใช้ได้ สมกับเป็นเมืองท่าการค้าชื่อดัง
แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง... เสียงเอะอะโกลาหลก็ดังมาจากย่านการค้าใจกลางเมือง!
"เฮ้ย! ทุกคนมาดูทางนี้เร็ว! มีคนแปลกประหลาดกำลังแจก... แจกสิ่งที่เรียกว่า 'มายองเนส' หลอดสีขาวข้นกินได้แถมรสชาติโคตรอร่อย แถมเขายังโชว์วิธีทำเครื่องยนต์ไอน้ำจากเศษเหล็กด้วยมือเปล่าด้วย!"
เสียงชาวเมืองตะโกนบอกต่อกันอย่างตื่นเต้น วิ่งกรูไปทางทิศตะวันออกของเมืองกันยกใหญ่
ไนท์ชะงักกึก หูผึ่งขึ้นมาทันที ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวง
หือ? เสียงเอะอะโกลาหล... มีการโชว์ของล้ำยุค... มายองเนส... และเครื่องยนต์ไอน้ำ?
สมองส่วนกลางของไนท์ประมวลผลอย่างรวดเร็ว...
นั่นมันกลิ่นอายของ "พระเอกต่างโลกสายคราฟต์/ระบบสเตตัส" ชัดๆ! พวกชอบสร้างนวัตกรรม ขยันขันแข็ง และชอบทำตัวโดดเด่นสะดุดตา!
เซเลียเห็นไนท์ทำหน้าเคร่งเครียด ก็เอ่ยทักขึ้นมาด้วยความสงสัย "อ้าว... ไหนลุงพ่อค้าเร่บอกว่าหมอนั่นอยู่ย่านตะวันออกไงล่ะ? หรือว่านายอยากจะไปพิสูจน์ความจริง ไปทักทาย 'เพื่อนร่วมรุ่นจากโลกเดียวกัน' สักหน่อยไหม?"
ไนท์หันขวับมาทำตาเขียวใส่เซเลียทันที ยกมือขึ้นห้ามปรามเสียงแข็ง:
"ไม่ได้เด็ดขาด! เจ้าโง่เอ้ย! ถ้าฉันเดินไปแถวนั้น แล้วบังเอิญไปเจอหน้ากับหมอนั่นเข้า... เกิดสนามพลังหลุมดำของฉันไปดูดกลืนมายองเนสและเตาปฏิกรณ์ไอน้ำของหมอนั่นพังพินาศขึ้นมา มันจะกลายเป็น 'การปะทะกันของขั้วอำนาจต่างโลก' จนทำให้เมืองนี้ระเบิดเป็นจุลน่ะสิ!"
"เหตุผลบ้าบออะไรของนายเนี่ย! แค่ไม่อยากเดินไปมากกว่าใช่มั้ยล่ะ!" เซเลียโวยวายจับไต๋ได้ทันที
"ไม่ใช่เว้ย! มันคือหลักการฟิสิกส์ดาราศาสตร์ขั้นสูง!" ไนท์เถียงหน้าตาย ก่อนจะชี้นิ้วไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นย่านที่เงียบสงบและมีแต่โรงเตี๊ยมหรูหราน่านอน "ฟังให้ดี... เป้าหมายของเราในวันนี้ไม่ใช่การไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น แต่คือการไปหาโรงเตี๊ยมที่มีเตียงนอนนุ่มที่สุด สั่งหมูกระทะพรีเมียมมากิน แล้วนอนหลับยาวๆ ต่างหาก!"
พูดจบ ไนท์ก็หันหลังกลับ แล้วเดินจ้ำอ้าวหนีออกจากทิศทางที่มีข่าวลือเรื่อง "ผู้มาจากต่างโลกอีกคน" ทันที โดยไม่สนเสียงโวยวายของเซเลียที่ต้องแบกกระเป๋าตามหลังต้อยๆ
ในขณะที่ย่านตะวันออกของเมืองกำลังครึกครื้นไปด้วยเสียงฮือฮาจากนวัตกรรมแปลกใหม่ ไนท์กลับเลือกที่จะปลีกตัวเข้าสู่มุมสงบของเมือง ทิ้งให้เรื่องราวของ "ผู้มาจากต่างโลกอีกคน" เป็นเพียงแค่เสียงลอยตามลมในสายหมอก... อย่างน้อยก็ในตอนนี้!