หลังจากเหตุการณ์ถล่มเมืองหลวงฟานทาเซียจนราบคาบ (ที่ถูกโยนความดีความชอบให้ลุงขอทานกลายเป็นผู้กล้าไปแล้ว) ไนท์ หนุ่มหล่อผมสีทองผู้รักความสงบและอยากใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ ก็ตัดสินใจแพ็กกระเป๋าเดินทางออกจากเมืองนั้นทันที เพื่อหลีกหนีสายตาอันเลื่อมใสของชาวเมืองที่คอยตามกราบไหว้เช้าเย็น
ตอนนี้ไนท์กำลังนั่งเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ริมทางหลวง ระหว่างเดินทางไปยัง "เมืองท่าการค้าเอลDora" เมืองขนาดใหญ่ถัดไป พร้อมกับหนีบ เซเลีย นักเวทย์สาวผมแดงที่โดนบังคับ (แกมจำยอม) ให้มาเป็นคนถือสัมภาระและคอยซื้อของกินให้ระหว่างทาง
"แฮือก... นี่ย์! นายคิดจะให้ฉันเดินเท้าไปถึงไหนเนี่ย? ฉันเป็นถึงนักเวทย์ระดับสูงนะ ไม่ใช่เด็กแบกของนะยะ!" เซเลียโวยวาย หน้าตาแดงก่ำด้วยความเหนื่อยหอบ มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงขนม ผลไม้ และหม้อชาบูพกพาที่ไนท์สั่งให้เธอแบกมาด้วย
ไนท์เคี้ยวแอปเปิ้ลในมือกร้วมๆ ชำเลืองมองเซเลียด้วยหางตา แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงมาดเท่:
"หึ... การเดินทางฝึกฝนจิตวิญญาณใต้แสงดาวและผืนป่าต่างหาก คือวิถีของจอมขมังเวทย์แห่งความมืด... อย่าบ่นมากน่า เดี๋ยวถึงเมืองหน้า ฉันจะเลี้ยงชาบูเผือกทอดพิเศษหนึ่งมื้อก็แล้วกัน"
"ใครอยากกินเผือกทอดกับนายฟะ! ...เออ ว่าแต่ นายได้ยินข่าวลือที่พวกพ่อค้าเร่เขาพูดกันเมื่อเช้าไหม?" เซเลียเปลี่ยนเรื่อง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย
ไนท์เลิกคิ้วขึ้น "ข่าวลืออะไร? เรื่องลุงขอทานกลายเป็นผู้กล้าติดอันดับประเทศไอดอลรึไง?"
"ไม่ใช่ฟะ!" เซเลียถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เขาบอกว่าที่ 'เมืองท่าการค้าเอลDora' เมืองข้างหน้านั่นน่ะ... ช่วงนี้มี 'คนประหลาด' โผล่มาคนหนึ่ง!"
ไนท์หูผึ่งเล็กน้อย "คนประหลาด? หน้าตาหล่อสู้ฉันไม่ได้สินะ"
"ไม่ใช่เรื่องหน้าตาโว้ย!" เซเลียทำหน้าเอือมระอา "พวกพ่อค้าบอกว่า หมอนั่นจู่ๆ ก็โผล่มากลางเมืองพร้อมกับพูดจาแปลกประหลาด บอกว่าตัวเองมาจาก 'โลกสีฟ้า' เหมือนกัน แถมยังมีความสามารถประหลาดที่โลกนี้ไม่เคยมี เช่น การเอา 'สูตรทำมายองเนส' ออกมาแจกชาวบ้าน สร้างดาบเหล็กกล้าไร้สนิมด้วยมือเปล่า และคอยตะโกนก้องว่า 'ระบบสเตตัสจงอัปเกรด!' อะไรสักอย่างนี่แหละ!"
ไนท์ชะงักไปนิดนึง ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว...
หือ? มาจากโลกสีฟ้าเหมือนกัน? มีระบบสเตตัส? ทำมายองเนสกับดาบไร้สนิม?
"เดี๋ยวนะ... นี่มันสูตรสำเร็จพระเอกต่างโลกแนวสตรีมเมอร์หรือสายคราฟต์ของชัดๆ!" ไนท์คิดในใจ ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวง
ในอดีตชาติ ตอนที่ไนท์นอนดูอนิเมะบนโซฟาเบาะนุ่มๆ เขาก็เคยเห็นตัวละครประเภท "ผู้กล้าสายสกิลโกง/สายระบบ/สายเปิดร้านอาหารในต่างโลก" มานับไม่ถ้วน พวกนี้มักจะชอบทำตัวโดดเด่น สร้างฮาเร็ม ไปท้าทายจอมมาร หรือไม่ก็เปิดร้านกาแฟสุดแฟนซี ซึ่งมัน... "ขัดกับวิถีชีวิตสโลว์ไลฟ์และขี้เกียจสันหลังยาวของกูอย่างสิ้นเชิง!"
เซเลียสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของไนท์ จึงเอ่ยถามขึ้นมา "ทำไม? หรือว่านายรู้จักหมอนั่น? อาจจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นมาจากโลกเดียวกันก็ได้นะ ไปเจอกันหน่อยไหม?"
ไนท์โบกมือปฏิเสธทันที สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที:
"ไม่ล่ะ... สัญชาตญาณของหลุมดำบอกฉันว่า ถ้าผู้ชายสองคนที่มีพลัง/ความเบียวระดับพระเอกอนิเมะมาเจอกันในจักรวาลเดียวกัน มันจะเกิดการปะทะกันของสนามแม่เหล็กโลก จนทำให้โลกแตกได้... ที่สำคัญที่สุด หมอนั่นดูท่าทางจะเป็นพวก 'ขยันทำมาหากิน' เกินไป ซึ่งมันเป็นภัยคุกคามต่อความสงบสุขในการนอนกลางวันของฉัน!"
เซเลียกระพริบตาปริบๆ "สรุปคือ... นายแค่อยากขี้เกียจและไม่อยากไปยุ่งกับใครสินะ?"
"ฉลาดมาก แม่สาวน้อย" ไนท์ยิ้มมุมปาก ยืดอกทำท่าทางเท่ๆ เลียนแบบนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ "ปล่อยให้หมอนั่นสร้างความวุ่นวายทำมายองเนสของเขาไป ส่วนพวกเรา... มุ่งหน้าไปหาโรงเตี๊ยมที่เตียงนอนนุ่มที่สุดในเมืองเอลDoraกันดีกว่า!"
แม้ว่าข่าวลือเกี่ยวกับ "ผู้มาจากต่างโลกอีกคน" จะเริ่มแพร่สะพัดและสร้างความฮือฮาไปทั่วแคว้น จนทำให้เหล่านักผจญภัยต่างพากันแห่แหนไปที่เมืองท่าการค้าเอลDoraเพื่อดูหน้า แต่ไนท์กลับเลือกที่จะเดินเลี่ยงเส้นทางหลัก ทำเป็นหูทวนลม และเดินฮัมเพลงกินไอติมเวทมนตร์ไปอย่างสบายใจ โดยหารู้ไม่ว่า... โชคชะตาที่แสนจะตลกขบขัน ได้เตรียม "แผนการพบกันแบบไม่คาดฝัน" เอาไว้ให้พวกเขาในอนาคตอันใกล้นี้แล้ว!