ทัศนียภาพยามบ่ายของเมืองหลวงฟานทาเซียควรจะสงบสุข ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ๆ ท้องฟ้าสีครามก็มืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆฝนแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเสียงกัมปนาทที่ดังราวกับฟ้าถล่ม!
เปรี้ยงงงง! คลืนนนก...
มิติอากาศเบื้องบนฉีกขาดออก ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัว—"นางฟ้าตกสวรรค์ (Fallen Angel) ระดับ S" อดีตทูตสวรรค์ผู้แปดเปื้อน ปีกสีดำสนิทหกข้างแผ่ขยายกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาแต่บิดเบี้ยวด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง มันส่งเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นประสาทคนทั้งเมือง
"ฮ่าๆๆๆ! เจ้าพวกมนุษย์ผู้ต้อยต่ำ จงกราบราบคาบลงแทบเท้าของข้าซะ! วันนี้เมืองนี้จะต้องถูกลบให้หายไปจากแผนก—"
ในร้านอาหาร "มังกรย่างสะท้านภพ" ไนท์ ที่กำลังเคี้ยวสเต็กเนื้อโคบีพรีเมียมอย่างเอร็ดอร่อย ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขาวางมีดและส้อมลงบนจานเสียงดัง เคร้ง!
“โว้ย! อะไรวะเนี่ย คนกำลังจะกินข้าวให้มีความสุข เสียงดังหนวกหูกะปรกกะเปี้ยชะมัด!” ไนท์บ่นกระพือปาก หน้าตาหงุดหงิดสุดขีด
เซเลียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือก เธอกุมหัวแล้วกรีดร้องเสียงหลง "นั่นมัน... มอนสเตอร์ภัยพิบัติระดับ S! นางฟ้าตกสวรรค์ผู้ทำลายล้างอาณาจักรมาแล้วสามแห่ง! พวกเราตายแน่ๆ!"
"หนวกหูกลบฉิบหาย..." ไนท์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาชำเลืองมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสายตาเอือมระอา
"กะอีแค่จะกินข้าวให้มันสงบๆ ทำไมต้องมีตัวน่ารำคาญมาขัดจังหวะตลอดวะ? เอาวะ... สั่งสอนให้มันรู้สำนึกสักนิดก็พอ"
ไนท์ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง นิ้วชี้ชี้ขึ้นฟ้า แล้วปลดปล่อยพลังงานหลุมดำในตัวออกมาเบาหวิว... แค่ 0.5% ของขีดจำกัดสูงสุดเท่านั้น!
วิ้ง... ตู้มมมมมมมมมมม!!
พริบตานั้นเอง แรงโน้มถ่วงระดับไมโครซิงกูลาริตีถูกดีดออกไปข้างนอกด้วยความเร็วสูงกว่าเสียง แรงระเบิดและแรงดึงดูดต่างระดับ (Tidal Force) เพียงแค่ 0.5% ของไนท์ พุ่งชนเข้ากับร่างของนางฟ้าตกสวรรค์ระดับ S เต็มแรง
มันยังไม่ทันได้พูดประโยคที่สองจบด้วยซ้ำ ร่างอันทรงพลังของนางฟ้าตกสวรรค์ก็ถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลบดขยี้และยืดออกจนกลายเป็น "เส้นบะหมี่ดำเกรียม" พริบตาเดียว!
แต่นั่นยังไม่ใช่จุดพีค... เพราะพลัง 0.5% ของหลุมดำดันรุนแรงเกินกว่าที่เมืองยุคกลางจะรับไหว!
โครมครามมมม—แผ่นดินแยก!
แรงกระแทกและคลื่นกระแทกจากการบิดเบี้ยวของกาลอวกาศแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง กำแพงเมืองพังทลายลงมาเป็นแถบ ตึกรามบ้านช่องครึ่งค่อนเมืองยุบตัวลงกลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ พื้นถนนคอนกรีตแตกละเอียดเป็นผุยผง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วท้องฟ้า หูอื้อตาลายกันถ้วนหน้า
ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่ผู้คนที่รอดชีวิตจะค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากซากปรักหักพังแล้วอ้าปากค้างด้วยความช็อกสุดขีด เมืองทั้งเมืองพินาศย่อยยับในพริบตาเดียวโดยไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้!
ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... สมองส่วนกลางของไนท์ทำงานอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์:
เดี๋ยวก่อน... ถ้าคนอื่นรู้ว่ากูใช้พลังกระจิ๋วหลิว 0.5% แล้วทำเมืองพังครึ่งเมืองแบบนี้ กูก็ไม่ได้ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์น่ะสิ! พวกมันต้องลากกูไปเป็นทาสสงคราม ไม่ก็จับกุมตัวไปสอบสวนแหงๆ! กูต้องหาแพะรับบาปด่วนที่สุด!
ไนท์หันขวับไปมองรอบตัว ท่ามกลางฝุ่นตลบ สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับ... "ลุงขอทานจรจัด" คนหนึ่งที่กำลังนั่งสั่นงกๆ อยู่ข้างกองขยะ มือยังถือเศษขนมปังขึ้นมาแทะด้วยความมึนงง เพราะแรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้เขารอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์ (แถมหัวยุ่งเหยิง หน้าตาเลอะเขม่าควัน)
“โอ้โห... มึงนี่แหละวะผู้ช่วยชีวิตชาวเมือง!” ไนท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ในใจ
เขารemoved ออร่าพลังทั้งหมดทันที แล้วแกล้งทำเป็นเดินเข้าไปหาลุงขอทานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและทรงภูมิ ในขณะเดียวกันก็ใช้แรงโน้มถ่วงจิ๋วหยิบเศษหินเรืองแสงเวทมนตร์จากซากนางฟ้ามาวางแปะไว้บนตักของลุงขอทานอย่างแนบเนียน
เมื่อฝุ่นควันจางลง เหล่านักผจญภัย กองอัศวิน และเซเลียที่วิ่งหน้าตั้งตามมา ต่างก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า:
ภาพของลุงขอทานเนื้อตัวมอมแมม นั่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมือง บนตักมีหินพลังงานลึกลับส่องแสงประกายระยิบระยับ และรอบตัวคือซากของนางฟ้าตกสวรรค์ระดับ S ที่แหลกเหลวเป็นจุล!
"ทะ... หรือว่า..." หัวหน้าอัศวินตาโตเท่าไข่ห่าน ชี้มือสั่นเทาไปที่ลุงขอทาน
"ปะ... ปรมาจารย์ผู้ซ่อนเร้น! ผู้เฒ่าไร้ชื่อผู้ใช้หมัดเดียวสยบภัยพิบัติระดับ S!" ชาวเมืองคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความตื่นตะลึง
ลุงขอทานที่กำลังเคี้ยวเศษขนมปังอยู่: “ฮะ? กูเหรอ? เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? กูแค่นั่งขอทานอยู่ดีๆ ทำไมบ้านเมืองพังหมดวะเนี่ย?!” (ลุงขอทานอ้าปากพะงาบๆ ทำหน้าเหวอสุดขีด)
แต่ในสายตาของชาวเมืองและอัศวิน อาการอึ้งและทำตัวไม่ถูกนั้นคือ "ความเยือกเย็นและถ่อมตัวของยอดฝีมือผู้บรรลุธรรมขั้นสูงสุด"!
อัศวินทุกคนทรุดตัวลงคุกเข่าโขกหัวกับพื้นทันที "คารวะท่านมหาเทพผู้กอบกู้เมือง! นับจากนี้ท่านคือ 'ผู้กล้าแห่งปฐพี' ผู้พิทักษ์อาณาจักรของเรา!"
เซเลียที่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ หันขวับมามองไนท์ที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าทำหน้าใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้ ไนท์หันมาขยิบตาให้เธอหนึ่งทีแล้วกระซิบเบาๆ:
"ชู่... ความลับนะแม่สาวน้อย คนเรามันต้องรู้จักหาผู้รับเหมา... เอ้ย ผู้รับผิดชอบสิ ไว้วันหลังฉันพาไปเลี้ยงชาบูนะ"
เซเลีย: “...ไอ้คนชั่วช้า! แกทำเมืองพังครึ่งเมืองแล้วโบ้ยให้ขอทานเนี่ยนะ?!” (แต่เธอก็ได้แต่คิดในใจเพราะความกลัวอำนาจลึกลับของเขา)
และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... ขอทานข้างถนนผู้โชคดีก็กลายเป็น "ผู้กล้าอันดับหนึ่งของอาณาจักร" ที่แม้แต่กษัตริย์ยังต้องก้มหัวให้ ส่วนตัวการที่แท้จริงอย่างไนท์ ก็แอบปลีกตัวไปเดินหาซื้อชาบูกินอย่างสบายใจเฉิบ โดยไม่มีใครกล้าสงสัยเขาอีกเลย!