โครก... คราดกกกกก!
เสียงคำรามจากช่องท้องของ ไนท์ หนุ่มหล่อผมสีทองอร่ามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกัมปนาทของแผ่นดินไหวระดับ 8 แม้ว่าภายนอกเขาจะมีร่างใหม่ที่ผอมเพรียวและหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีก แต่ “จิตวิญญาณของอดีตไรเดอร์หนุ่มน้ำหนัก 120 กิโลกรัมผู้โชกโชนในการกินบุฟเฟต์” นั้นไม่มีวันจางหายไปไหน!
“โว้ยยย! หิวโว้ยยย! ตั้งแต่เกิดใหม่มากินแต่ขนมปังแข็งๆ กับน้ำเปล่า ท้องไส้มันเรียกร้องหาเนื้อหมูติดมันและน้ำจิ้มแจ่วแซ่บๆ แล้วนะเว้ย!” ไนท์คิดในใจขณะเดินกุมท้องหน้าตาเหเก ทิ้งมาดจอมมารผู้เยือกเย็นไปจนหมดคราบ
ในขณะเดียวกัน ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม... เซเลีย นักเวทย์สาวผมแดงที่เพิ่งโดนพลังสปาเก็ตตี้ไปหมาดๆ กำลังแอบซุ่มดูเขาอยู่ด้วยอาการขาสั่นพับๆ มือข้างหนึ่งถือคทา อีกข้างถือสมุดบันทึกเวทมนตร์ ปากก็พึมพำไม่หยุด
"ปีศาจ... หมอนั่นมันปีศาจชัดๆ! แรงโน้มถ่วงบิดเบี้ยวได้ตามใจนึกแถมทำลายเวทย์ขั้นสูงได้ในพริบตา... ฉันต้องรายงานสภาเวทมนตร์... แต่ทำไม... ทำไมเวลาเดินแล้วผมสีทองนั่นถึงเปล่งประกายชวนมองขนาดนั้นล่ะเนี่ยยย!?" เซเลียสบถในใจ หน้าแดงก่ำด้วยความสับสนระหว่างความกลัวและความหลงใหล
ตัดกลับมาที่ไนท์ หลังจากเดินดมกลิ่นอาหารมานานนับชั่วโมง ในที่สุดเขาก็พบกับโรงเตี๊ยมและร้านอาหารขนาดใหญ่ที่มีป้ายไม้สลักรูปมังกรพ่นไฟสุดอลังการ ชื่อร้าน "มังกรย่างสะท้านภพ" กลิ่นหอมของเนื้อย่างโชยเตะจมูกจนน้ำลายสอ
"โอ้โห ร้านนี้แหละ ดูท่าทางราคาจะแพงระยับ เหมาะสมกับฐานะมหาเศรษฐีแห่งความมืดดีแท้!" ไนท์ยิ้มกริ่ม สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในร้านทันที
เมื่อร่างสูงโปรดและเรือนผมสีทองสว่างไสวของไนท์ก้าวเข้าสู่ร้าน บรรยากาศที่เคยครึกครื้นก็เงียบก్రిบลงในทันที ลูกค้าทุกคนและพ่อครัวหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว ด้วยออร่าสนามพลังอ่อนๆ (Accretion Disk) ที่แผ่พุ่งออกมา ทำให้เทียนไขบนโต๊ะอาหารสั่นไหวและแสงไฟรอบตัวเขาโค้งงอเล็กน้อยจนดูราวกับหลุดออกมาจากมิติเร้นลับ
ไนท์เลือกโต๊ะมุมห้อง นั่งไขว่ห้าง วางศอกลงบนโต๊ะ เอาปลายนิ้วแตะกันระดับคาง (ท่าบังคับของตัวละครเทพทรู) แล้วเรียกพนักงานเสิร์ฟด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ:
"เจ้ามนุษย์ผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้ จงนำเนื้อสัตว์ที่ย่างด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนแรงที่สุด และเครื่องดื่มที่อัดแน่นไปด้วยฟองฟูแห่งมหาสมุทรมาให้ข้า... เร็วเข้า! อย่าให้ความอดทนของข้าหมดลงซะก่อนล่ะ!"
พนักงานเสิร์ฟสาวหน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรงจนเกือบทำถาดหล่น เธอพยักหน้ารัวๆ แล้ววิ่งแจ้นเข้าไปในครัวด้วยความหวาดกลัว คิดว่านี่คือ “มหาอำมาตย์จากแดนปีศาจ” ที่ปลอมตัวมาตรวจราชการ!
ผ่านไปไม่นาน อาหารจานยักษ์ก็ถูกลำเลียงมาเสิร์ฟ ทั้งสเต็กเนื้อโคบีพรีเมียมชิ้นโต ซุปหอมกรุ่น และเบียร์วุ้นเย็นเจี๊ยบ ไนท์มองอาหารตรงหน้าด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ ความเป็นไรเดอร์ส่งอาหารผู้หิวโหยเข้าครอบงำร่าง เขาเตรียมจะคว้ามีดและส้อมลุยแหลก...
แต่ทว่า!
ด้วยความที่พลังหลุมดำในตัวเขายังทำงานอยู่ตลอดเวลา...
ครืนนน...
จานสเต็กตรงหน้าดันเกิดแรงโน้มถ่วงดึงดูด น้ำซอสเกรวี่และชิ้นเนื้อลอยวนขึ้นไปกลางอากาศเล็กน้อย หมุนเคว้งคว้างราวกับวงแหวนดาวเคราะห์รอบหลุมดำ!
"เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวดิ อย่าเพิ่งลอย! เดี๋ยวเนื้อก็ตกพื้นหมดหรอก!" ไนท์ลืมตัว หลุดมาดจอมมาร สบถออกมาเสียงดังลั่นร้าน พยายามเอามือตะปบจานสเต็กไว้ชุลมุน
ลูกค้าคนอื่นในร้านเห็นภาพนั้นต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความทึ่งสุดขีด:
“โอ้โห! ควบคุมแรงโน้มถ่วงเพื่อจัดระเบียบอาหารก่อนรับประทาน... สมเป็นวิชาลับของท่านนักเวทย์ศักดิ์สิทธิ์!”
“ช่างเป็นการกินที่สง่างามและไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ บนโลกใบนี้!”
ในวินาทีนั้นเอง ประตูร้านก็ถูกถีบเปิดผาง! เซเลีย ตัดสินใจวิ่งเข้ามาด้วยความฮึดสู้ เธอทนเห็นคนเข้าใจผิดไอ้บ้านี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!
"หยุดนะทุกคน! หมอนี่ไม่ใช่เทพเจ้าอะไรทั้งนั้น! เขาเป็นแค่... เป็นแค่..." เซเลียชี้หน้าไนท์ แต่พอสบตากับดวงตาสคมกริบและผมสีทองที่สะท้อนแสงไฟ เธอก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ไนท์หันขวับไปมองหน้าเซเลีย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเบียว:
"หึ... เจ้าผู้ติดตามแห่งเปลวเพลิง... ถึงกับตามกลิ่นหอมของสเต็กดาราจักรมาถึงที่นี่เลยงั้นรึ? ช่างน่ารำคาญเสียจริง... นั่งลงซะ! ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของเธอสลายกลายเป็นสปาเก็ตตี้คาโต๊ะนี้!"
เซเลียกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ขาสั่นพับๆ แต่ด้วยความที่โต๊ะอื่นเต็มหมดแถมแรงกดดันรอบตัวไนท์มันรุนแรงจนเธอก้าวขาไม่ออก สุดท้ายเธอก็ต้องยอมทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเขาแบบจำยอม
“ดะ... ได้! ฉันจะนั่งดูซิว่าแกจะก่อเรื่องอะไรอีกไอ้คนหล่อโรคจิต!” เซเลียกัดฟันกรอด ขณะที่ไนท์ยิ้มร่า หันไปหยิบส้อมแล้วจัดการจ้วงสเต็กเข้าปากคำโตอย่างมีความสุข