แสงอาทิตย์ยามเย็นอัสดงสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของ "โรงแรมดาราจักรคราม" โรงเตี๊ยมและที่พักระดับ 5 ดาวประจำเมืองการค้าเอล Dora ที่ขึ้นชื่อว่ามีเตียงนอนนุ่มที่สุด นุ่มยิ่งกว่าขนเป็ดสวรรค์
ไนท์ ในชุดแจ็กเก็ตหนังและเรือนผมสีทองสว่างไสว เดินเข้ามาในล็อบบี้ด้วยท่าทีสง่างามราวกับเจ้าชายแห่งความมืด ด้านหลังคือ เซเลีย ที่หอบหามสัมภาระพะรุงพะรังหน้าตาเหนื่อยหอบจนแทบจะหมดสติ
"เฮือก... ในที่สุดก็ถึงสักที... ถ้านายพาฉันเดินหลงทางอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะเอาไม้เท้าฟาดหัวนายจริงๆ ด้วยนะไนท์!" เซเลียโววายกระแทกกระั้นวางกระเป๋าลงกับพื้นเสียงดังสนั่น
ไนท์หันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ:
"หึ... สตรีผู้ถือสัมภาระเอ๋ย จงภาคภูมิใจเถอะที่ได้ร่วมเดินทางมาถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการนอนหลับนี้... เอาล่ะ พนักงาน! จงนำกุญแจห้องพักที่ดีที่สุด และจัดเตรียมเซ็ตชาบูเนื้อวัวพรีเมียมมาเสิร์ฟที่ห้องให้ไวที่สุด อย่าให้ความอดทนของข้าต้องขาดผึ่ง!"
พนักงานต้อนรับของโรงแรมเห็นใบหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีทองเปล่งประกาย และบรรยากาศรอบตัวที่ทำให้แจกันดอกไม้ข้างเคียงโค้งงอเล็กน้อยจากแรงโน้มถ่วง ก็หน้าซีดเผือดด้วยความเกรงกลัว รีบโค้งคำนับจนหัวแทบติดพื้น
"ทะ... ทราบแล้วครับท่าน! เชิญห้องพักวีไอพีชั้นบนสุดได้เลยครับ!"
ภายในห้องพักสุดหรู กลิ่นหอมของน้ำซุปชาบูหม้อไฟร้อนๆ ลอยฟุ้งกระจาย ไนท์จัดการซัดเนื้อวัวและผักสดหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็วด้วยความหิวโหยระดับหลุมดำ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์
"อ่า... นี่แหละสวรรค์... การนอนคือที่สุดของอารยธรรม..." ไนท์พึมพำด้วยความเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่กี่วินาที
ส่วนเซเลียที่แอบกินชาบูอิ่มแปล้เช่นกัน ทรุดตัวลงนอนบนโซฟาในห้องเดียวกันด้วยความเพลีย พร้อมกับคิดในใจ: “อย่างน้อย... วันนี้ก็สงบสุขดี ไม่มีตัวประหลาดหรือมอนสเตอร์บุกมากวนใจล่ะนะ...”
แต่ความสงบสุข... อยู่ได้ถึงแค่เที่ยงคืนเท่านั้น!
เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาหลับลึก จิตใต้สำนึกของไนท์ที่ผูกติดอยู่กับ "ความหนาแน่นระดับสิงกูลาริตี" เริ่มเกิดปฏิกิริยาแปลกประหลาดจากการกรน!
ครืนนน... คร่อกกกก—ฟี้ววววว!
เสียงกรนของไนท์ไม่ได้ดังธรรมดา แต่มันมาพร้อมกับ คลื่นความถี่แรงโน้มถ่วง (Gravitational Waves) ที่แผ่ขยายออกเป็นระลอกๆ ทุกครั้งที่เขาหายใจเข้าออก!
ภายในห้องพัก
เตียงนอนหรูหราเริ่มลอยเคว้งคว้างขึ้นจากพื้นห้องราวกับไร้แรงโน้มถ่วง
โต๊ะเครื่องแป้งและเก้าอี้ถูกแรงดึงดูดกระชากเข้ามาหมุนวนรอบเตียงนอนของไนท์กลายเป็นวงแหวนดาวเคราะห์จิ๋ว
แจกันราคาแพงถูก Tidal Force ยืดออกจนกลายเป็นเส้นยาวเหยียดคล้ายแท่งชีสยืด
และที่ซวยที่สุดคือ... เซเลียที่นอนอยู่บนโซฟา!
ร่างของเซเลียถูกแรงโน้มถ่วงดึงดูดให้ลอยล่องเคว้งคว้างกลางอากาศ ชุดนอนของเธอถูกแรงดึงดูดต่างระดับยืดออกจนเธอกลายสภาพเป็น "สปาเก็ตตี้มนุษย์" ลอยหมุนติ้วอยู่กลางห้อง!
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด! อะไรเนี่ยยยย! ตัวฉันยืดอีกแล้วเหรอ?! นี่ฉันนอนอยู่ดีๆ ทำไมแรงโน้มถ่วงในห้องมันรวนหนักขนาดนี้เนี่ยยย!" เซเลียกรีดร้องโวยวายลั่นห้อง พยายามตะเกียกตะกายคว้าขอบหน้าต่างแต่คว้าไม่ทันเพราะแรงเหวี่ยง
เสียงโวยวายและข้าวของที่ลอยกระจัดกระจายทำให้พนักงานโรงแรมและแขกห้องข้างๆ วิ่งมาเคาะประตูด้วยความตื่นตกใจ "เกิดอะไรขึ้นครับท่าน! มีภัยพิบัติอะไรในห้องนั้นหรือเปล่าครับ?!"
เซเลียพยายามตะโกนตอบผ่านประตูด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเล็ด:
"ไม่ใช่ภัยพิบัติอะไรทั้งนั้นแหละ! เจ้านายฉัน... เจ้านายฉันแค่ 'กรน' เสียงดังจนแรงโน้มถ่วงห้องมันพังต่างหากล่ะโว้ยยย!"
เช้าวันรุ่งขึ้น...
ไนท์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส บิดขี้เกียจเบาๆ แล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง...
สภาพห้องพักสุดหรูตอนนี้กลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดย่อม ข้าวของลอยติดเพดาน และเซเลียที่นั่งน้ำตาซึมหน้าตาอิดโรยอยู่มุมห้องในสภาพตัวยืดนิดหน่อย
ไนท์ทำหน้ามึนงงกระพริบตาปริบๆ แล้วหันไปบอกเซเลียด้วยน้ำเสียงราบเรียบ:
"อ้าว... อรุณสวัสดิ์แม่สาวน้อย ดูท่าทางเมื่อคืนเตียงนอนโรงแรมนี้จะนุ่มเกินไป จนทำให้มิติเวลาของฉันเกิดความผันผวนสินะ... ได้เวลาเช็คเอาต์ไปหาอาหารเช้าอร่อยๆ กินกันแล้วล่ะ!"
เซเลีย: “...ฉันอยากจะบ้าตายรายวันจริงๆ เลิกใช้แรงโน้มถ่วงกรนสักคืนจะได้ไหมฟะไอ้คุณชายหน้าหล่อ!”